امید به تغییر

امید به تغییر
می دونم خیلی کار درستی نیست مقایسه جنبش های اجتماعی کشورا و فرهنگای مختلف که فرقای زیادی با هم دارن، مخصوصا مقایسه جاهایی که نوع سرکوب حکومتی اشون متفاوته از هم، ولی باز آدم مجبوره به خودش دلداری بده که خیلی از این جنبش ها سال های سال کار کردن و هزینه دادن و کشته دادن و اعضاشون زندانی شدن و کتک خوردن و… تا موفق شدن. اصولا نگاه به جنبش های اجتماعی دیگه واسه امید گرفتن خوبه، برای همین من دیدن فیلم “میلک” رو به فعالای اجتماعی ای که از هموفوبیا رنج نمی برن توصیه می کنم.

milk_vigil.jpg

دیدن فیلم میلک از یه جهت دیگه هم خوبه، چون درباره یه جنبشیه که “هویت” مسالشه. یعنی کلا تغییر قانون و مشارکت سیاسی و خیلی کارای دیگه برای جنبش هایی که هویت اعضاش مساله اون جنبشه، ابزارهایی هستن برای اینکه اون هویت به رسمیت شناخته شه و اجازه ابراز وجود کامل داشته باشه. وقتی مساله تو هویتت، بودنت اونطوری که می خوای باشی، و زندگی ات باشه، هزینه ای که حاضری بدی و نوع کاری که می کنی خیلی فرق می کنه با مواقع دیگه.
و حالا این تیکه اش هم بی ربط به فیلم ولی با ربط به بحث های اخیری که در مورد رسانه بود توی وبلاگ ها؛ وقتی که مساله تو هویت باشه، اونوقت “تغییر اجتماعی” معنی اش هم گسترده تر می شه. یعنی تغییر اجتماعی فقط نمی شه عوض کردن قانون. ایجاد خودآگاهی هم خودش می شه یه تغییر اجتماعی و کار اکتیویستی. کار فرهنگی هم می شه کار اکتیویستی. و برای همین هم رسانه های اکتیویستی مستقل هرچقدر هم مخاطبشون محدود باشه باز از نظر ایجاد خودآگاهی و فرهنگ سازی برای ایجاد تغییر اجتماعی اهمیت دارن.
همین دیگه، میلک رو ببینین شاید یه خورده امیدوار شدین تو این روزای ناامیدی.
* عکس تصویر صحنه ای از فیلمه که مردم بعد از مرگ هاروی میلک توی خیابونا میان با شمع راه می رن. ظاهرا هزاران نفر از ساکنین الان سانفرانسیسکو داوطلب می شن موقع فیلمبرداری که توی این مراسم شرکت کنن به خاطر محبوبیتی که میلک داشته و احترامی که مردم براش قائل بودن.

این نوشته در Uncategorized ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *