تو دلم رخت می شورن

چطور می شه یه آدمی رو که می تونی هر روز باهاش به خودتون و دنیا غش غش بخندین بذاری بری؟ آدم با دستای خودش خنده رو می گیره از خودش و با یه خنده قاب شده جایگزین می کنه؟ دلم آشوبه. عین زنای حامله هی بالا می یارم صبحا.
پ.ن. بیشعور می گه بالا آوردی چون از اون مرغا خوردی.

این نوشته در Uncategorized ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.