سی و پنج درجه

سی و پنج درجه
خب فکر کنم دیگه سر و صداهای مسابقه دویچه وله خوابیده. چون حرف و حدیث زیاده در این مورد چیزی ننوشتم. خیلی سخته انتخاب بهترین وبلاگ. اصلا یعنی چی بهترین وبلاگ؟ اگر موضوعی باشه و برای اون موضوع معیارهایی وجود داشته باشه خیلی راحت تر می شه انتخاب کرد. مثلا بهترین وبلاگ آی تی، بهترین وبلاگ سینمایی، و یا حتی وبلاگ منتخب گزارشگران بدون مرز. اما انتخاب بهترین وبلاگ ایرانی کار واقعا سختیه. به نظرم داور در حد اختیاراتش و ساختار مشکل دار مسابقه کار خوبی انجام داد. اینکه نظر خواهی کنه از یه عده آدم و اینکه به معیارهای دویچه وله توجه کنه و بعد هم تلاشش رو بکنه تا جایی که می تونه در مورد ده وبلاگی که انتخاب شدن توضیح بده به بقیه اعضای هیات داوران. منکه حتی نمی تونستم از این ده تا یه دونه رو انتخاب کنم و رای بدم! حداقل چهار تا از وبلاگ ها از وبلاگ هایی هستن که مرتب می خونم و مشترک فیدشون هستم و دوسشون دارم.
بگذریم. اینا رو گفتم فقط برای اینکه انتخاب کیوان سی و پنج درجه یه بهونه ای داد بهم که از علاقه ام به وبلاگش حرف بزنم. سی و پنج درجه یکی از وبلاگ های مورد علاقه منه، چون میون این زندگی عجیب غریب و شلوغ و گاهی کشداری که دارم، یادم می ندازه که یه لحظه وایسم، به چیزای به ظاهر پیش پا افتاده اما مهم تو روابط انسانی ام توجه کنم و یه خورده در موردشون فکر کنم. گاهی اونقدر غرق می شیم تو زندگی که فقط می گذرونیم روزا رو، و اون چیزای ریز و ظریف رو که تاثیر عمیقی دارن تو روابطمون فراموش می کنیم. خیلی خوبه که گراد سی و پنج درجه ایستگاهیه برای من برای توقف و تنفس هوای تازه تو فضایی که پر از خبرهای بد و غمگین و مایوس کننده است. کیوان احتیاج به تبریک و اینا نداره. ولی خب، گاهی بد نیست از اونایی که دوست داریم و یا ازشون چیزی یاد گرفتیم به خاطر بودنشون تشکر کنیم. مرسی کیوان که هستی!

این نوشته در Uncategorized ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.