It’s just a matter of taste!

خیلی ساده است، چطور نمی فهمی؟ ببین، وقتی تحمل یک میلیمتر انتقاد هم نداری و تا ازت کوچکترین انتقادی می شه حس خود قربانی بینی بهت دست می ده و جیغ و داد راه می ندازی و ننه من غریبم بازی در میاری، پس اشتباه می کنی دهنت رو باز می کنی و هر چی از دهنت در میاد می گی. ببین، اون آدمی دهنش رو باز می کنه و به همه توهین می کنه و هرچی از دهنش در میاد می گه که حداقل تحمل دو خط انتقاد هم داشته باشه. نمی شه که عین بچه کوچولو ها چشمات رو ببندی و دهنت رو بازکنی و هی جیغ بزنی و هی این و اون رو کتک بزنی و بعد تا یه نفر بهت گفت یه خورده یواش تر، بهت بر بخوره و شروع کنی گریه زاری که آهای اینا من رو اذیت می کنن! بابا خیلی وضعت رقت باره. فکر نمی کردم اینقدر ضعیف باشی! تو فحش دادی و توهین کردی، یه نفر اعتراض کرد که چرا فحش دادی و توهین کردی، حالا تو احساس بیچارگی می کنی؟ خب فحش نده اگه تحملش رو نداری بشنوی که همه دنیا عاشق فحش هات نیستن و بعضی ها هم از فحش هات بدشون می یاد. همه دنیا که نمی شه عاشقت باشن! تحفه!

این نوشته در Uncategorized ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.