خيلی وبلاگ نوشتن سخت شده ها!

خيلی وبلاگ نوشتن سخت شده ها! يه مدت آدم نمی نويسه، بعد نمی دونه چجوری شروع کنه. کدوم يکی از چيزايی رو که می خواسته اين مدت بگه و نگفته رو بنويسه و کدومش رو حذف کنه. لينک هايی که بايد می داده و نداده رو چيکار کنه و …
ولی خب از اون جايی که دلم برای وبلاگ نوشتن تنگ شده، ديگه به اين چيزاش سعی می کنم فکر نکنم و هرچيزی که خودش اومد تو فکرم رو می نويسم. فکر کنم فردا هم برسم يه چيزايی بنويسم. دلم نمی خواد اين بخش از زندگی ام که فکر کنم خيلی هم مهم باشه از دفترچه خاطرات اينترنتی ام حذف شه. بالاخره مزخرفات آدم بايد تکميل باشه ديگه!!
اين مدت که نبودم، همش مشغول درس خوندن بودم واقعا. برای اولين بار در عمرم روزهايی شده که 8، 9 ساعت درس خوندم و فقط خستگی و خواب نذاشته بيشتر بخونم. چند تا ميگرنی که گرفتم اين وسط واقعا از کار عقبم انداخت و متوجه شدم که ديگه حتی وقت برای ميگرن گرفتن هم ندارم!
من سه تا کلاس دارم اين ترم. يکيش تو مرکز مطالعات زنان هستش و اسمش “سکس، عشق، و جهانی شدن” هستش که با همين استادی درس رو دارم که بهم کار دستيار تحقيقی رو داده. يکيش “زنان و توسعه” تو دپارتمان مردم شناسی، و اون يکی هم “تئوری های ارتباطات” تو دانشکده خبرنگاريه. کلاس “زنان و توسعه” جذاب ترين کلاسمه، ولی استادش مزخرف ترين استادمه. هم ازش بدم می ياد، هم ازش می ترسم! روزی که کنفرانس داشتم سر کلاسش از ترس و ناراحتی رفتم تو دستشويی گريه کردم! باورش می شه کسی؟ خودم هم بعدا بهش فکر کردم باورم نشد. يعنی تو زندگيم، حتی سر کلاس های شيمی که غيرقابل درک ترين موضوع دنياست برام هم هيچوقت همچين حسی رو نداشتم. اصلا يه جوريه اين زنه. اولا که يه خورده دماغش باد داره و فکر می کنه خيلی خداست، بعد هم منابع درسيمون يه جورايی قديميه و بعضی هاش قابل درک نيست، بعدش هم سر کلاس راجع به مطالب پيچيده ای که می خونيم معمولا حرف نمی زنيم و خيلی موقع ها به بحث در مورد يه چيز کوچيک بی اهميت می گذره. بعد از اونور ازمون انتظار کارای زيادی داره. خلاصه که با اين کلاس مشکل دارم و واقعا هم می ترسم آخرش بهم نمره ای پايين تر ازB بده. من اصولا زيرB نمی تونم هيچ نمره ای بگيرم. چون من دارم رشته مطالعات زنان و ارتباطات رو با هم می خونم و برای اينکه درسايی که می گيرم جزو واحدهام حساب شه، بايد نمره هام بالای B شه، يعنی حتی B منفی هم قبول نيست. از اونور اگه معدلم هم زير B بشه، اونوقت کار دستيار تحقيقی و کمک هزينه تحصيلی ام هم قطع می شه. و خب يعنی اگه حتی يک کلاسم رو B منفی بشم يا C يعنی که اوضام خيلی خراب می شه. متاسفانه به اين مساله زياد فکر می کنم و برای همين زير استرس شديدی هستم.
استادای دو تا کلاس ديگه ام خيلی خوبن. با وجود اينکه از اون استاده که بدم مياد ازش خيلی جدی تر هستن تو کار، ولی هم مهربون هستن، هم درک می کنن شرايط آدم رو، و هم خوب درس می دن و آدم يه چيزی حاليش می شه! البته اين رو هم بگم که من شديدا با مشکل زبان روبرو شدم، يعنی اينکه ليسانس مترجمی و فوق ليسانی ادبيات انگليسی و پنج سال معلم زبانی و مترجمی کشک و پشم! اصلا زبان آکادميک اينجا يه چيز ديگه هست. بعضی موقع ها هيچ کلمه ای نيست تو يه جمله که ندونم، ولی نمی فهممش! بعضی وقتا هم که می خوام يه موضوع پيچيده ای رو بگم سر کلاس، يهويی به تته پته می افتم! اين وضعيت خيلی حرصم رو در می آره، به خاطر اينکه هميشه نقطه قوت من زبانم بوده و کلا قدرت حرف زدنم. يه جورايی احساس می کنم ترسيدم و کم آوردم. مخصوصا که اکثر بچه ها تو کلاس ها يا دانشجوی دکترا هستن يا سال آخر فوق ليسانس و تو هر کلاسی فقط يکی دو نفر سال اول فوق هست و کلا بچه ها خيلی قوی هستن. قبلنا شنيده بودم که دانشجوهای آمريکايی خيلی خنگن و اطلاعاتشون کم و محدود هستش. ولی اين دانشجوهايی که من ديدم اصلا اينطوری نيستن. شديدا باهوشن و خيلی هم پر اطلاعات، گاهی از خود استاد ها هم بهترن.
البته، خودم حس می کنم تو همين دو ماهه خيلی بهتر شده فهميدنم و حرف زدنم و حتی استدلال کردنم سر کلاس يا تو نوشته هايی که بايد هر از چند گاهی تحويل بديم. يعنی قشنگ حس می کنم که يه چيزايی ياد گرفتم و مثل دوره فوق ليسانسم تو ايران نيست که اکثرا سر کلاس ها از چيزهايی که خودم خارج از درس ها بلد بودم مايه می ذاشتم و آخرش هم اين حس رو داشتم که چيز خيلی زيادی ياد نگرفتم، که البته فکر می کنم اين بيشتر به خاطر دانشگاه مزخرف ما بود و بقيه دانشگاه های ايران اينجوری نيستن خيلی.
اين مدت سه تا کنفرانس داشتم سر کلاس های مختلف که پشت سر هم تو دو روز بود که کنفرانس اون کلاس کذائی رو گند زدم، ولی دو تای ديگه خيلی خوب شد و هم بچه ها هم استادها خيلی نظرهای خوبی نوشته بودن برام تو فرم های نظرخواهی که بعد از هر کنفرانس پر می کنن. يه سری هم بايد مقاله می نوشتيم تحويل می داديم که بازم مال همون کلاس کذائی به نظرم بد شد و بقيه خوب شد.
حالا ديگه تا آخرای ترم کمتر از اين کارا دارم و فکر کنم يه خورده از اين استرسی که اين مدت داشتم و همش وقت کم می آوردم خلاص شم و بتونم مثل آدم درس بخونم و بعضی وقتا کاری غير از درس خوندن هم انجام بدم که خل نشم! اين مدت اونقدر بچه خوبی بوديم و همش خونه يا دانشگاه مشغول درس خوندن بوديم که خرجمون تقريبا نصف ماه های قبل شد! اينجوری پيش بره فکر کنم يواش يواش بتونيم يه چيزی هم پس انداز کنيم!
حالا بازم می يام می نويسم، فکر کنم تا همين جاشم خيلی طولانی شد!

این نوشته در Uncategorized ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

18 پاسخ به خيلی وبلاگ نوشتن سخت شده ها!

  1. maryam zangene می‌گوید:

    سلام.چند بار اومدم ولي انگار شما گرفتار تر از اون هستيد كه به من سر بزنيد.اگه بياين ممنون ميشم.من يه روزنامه نگارم.و براي دوره دكترا به يه كشور ديگه خواهم رفت فعلن يه سري مشكلات دارم بايد حل بشه.مي تونم بپرسم شما توي كدوم كشور درس مي خويد.البته اگه جواب هم نديد بهتون حق ميدم.اما نگران نباشيد.با وب من كه اشنا بشيد مطمئن ميشين كه سوالم فقط از روي كنجكاويه نه چيز ديگه.تا بعد و به اميد ديدار.

  2. جوجو می‌گوید:

    اومدم ببینم وبلاگ دوستان امریکایی چه خبره !

  3. maryam می‌گوید:

    سلام خورشيد خانم
    وقتي شما اينو بگي که زبان خوندي من چي بگم که تو زبان از بيخ عرب بودم. دو ساله دارم زور ميزنم . هر روز نوميد تر ميشم.کي ميتونم مثل اينا که نه اما خوب حرف بزنم؟

  4. maryam zangene می‌گوید:

    خورشيد خانم واقعا من حيرت زده كرديد فكر نمي كردم به اين سرعت جواب منو بدهيد.مرسي از سرعتتون .اما چرا هيچ نظري راجه به وب من نداده بوديد؟مزخرف مي نويسم؟اگه بياين ممنون ميشم.تا بعد

  5. پژمان می‌گوید:

    خورشيد جان اون تکه اش رو که ميگي وقت نمي کني تکون بخوري رو مي فهمم اساسا. چون الان که دارم تو سرم مي زنم واسه درسا اما مي دونم اگه بخوام وارد مقطع دکترا بشم ديگه بايد زار بزنم….هاها…
    در مورد اعتماد به نفست هم بايد بگم که عجيبه يهو تو دل خودت رو خالي مي کني. مطمئنا راه سختي داري بنابراين اميدوارم به عنوان يه مبارزه باهاش برخورد کني. خوردش کن. اين کاريه که من با يکي از درسام انجام ميدم. از اين درسم متنفرم ولي مي خوام لهش کنم. هرچند اين تکه اش کمي مردونه شد. موفق باشي دوست خوب من.

  6. سلام خورشید خانم . تشکر ویژه از شما دارم .بهترینها را برایتان آرزو می کنم . شاد باشید . راوی

  7. بنفشه می‌گوید:

    خیلی وقته وبلاگتو میخونم اما انگار کامنت دونیات گاهی هست گاهی نیست.

  8. looloo می‌گوید:

    خورشيد خانوم نازنين!
    درسات به شدت اشتها برانگيزن!!! به جاي من هم درس بخون و از كلاسات لذت ببر!!!

  9. maryam می‌گوید:

    سلام منم هم برای fall2006میخوام بیام آمریکا برای PhD ارتباطات. با این توصیفات شما ترسیدم…من زبانم در حد تافل 500 است از پسش بر می یام؟؟خوشحال می شم یه ایمیل بدید:)

  10. نمی خوام بگم می‌گوید:

    چه بامزه! من هم موقعی که اومدم اینجا خیلی بد گوزپیچ شدم قبلش تو ایران خیلی ادعای زبانم می شد. تافل اصلا مشکل نبود برام ولی اینجا مجبور بودم جی آر ای هم امتحان بدم که قسمت وربال اون خیلی برام مشکل بود از چند تا کتاب استفاده کردم که خیلی کمک کرد و در تمام قسمتهای جی آر ای بالای 90 درصد آوردم. بعد از امتحان متوجه شدم که واژه هایی که برای امتجان حفظ کرده بودم بشدت به من کمک کرده و خیلی صحبت کردن من را بهتر کرده. چرا که با استفاده از این کلمات منظور خود را به سادگی می توانم بیان کنم. چند تا کتاب خیلی مفیده که اگه وقت کنی بخونی خیلی کمک می کنه! چون این ادیتور از اجتماع انگلیسی-فارسی خوشش نمیاد توی پست بدی منابع رو می گم!

  11. نمی خوام بگم می‌گوید:

    The First book is “Vocabulary builder” and after that try to read “Word Power Made Easy
    you can also download this audio file from here which is also very helpful
    http://rapidshare.de/files/6750144/Audio_Book_-_Words_Smart_Genius_Edition__Vocabulary_Builder.mp3.html

  12. Janet می‌گوید:

    Do you mean the Webster Vocabulary Builder? If not, please let us know who is the author. Thanks

  13. مريم می‌گوید:

    درد مشترك!

  14. Anonym می‌گوید:

    baba jave shoma ro gerefteh. malomeh ke tazehe omadi . amrika. Khondsard bash va az behesht lezat bebar.asemon hamja hamin rangeh. motesefam az inke maha kheyli sathi negar hastim.

  15. Winston می‌گوید:

    Thanks to the Mullahs, you won’t get a chance to study what you have to… you gotta leave iran and study abroad man

  16. jkl می‌گوید:

    گريه از بالا دست بود يا پائين دست؟

  17. Pooya می‌گوید:

    I blog form Melbourne ,Australia:) in Persian

  18. firoze می‌گوید:

    to ro khoda harki tossiyee,sefareshi ,nasihaty harchi dare darbareye zaban bede .man terme dovomam.chnad bar ta hala khastam vel konam bargardam iran.asaby misham vaghty nemitonam manzoramo beresonam.GRE va Toefl ham komaki nakard.chon loghatat yadam nemimone.vaghty mikhameshon yadam mire.

دیدگاه‌ها غیرفعال هستند.