امروز (25 نوامبر) روز جهانی

امروز (25 نوامبر) روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان بود. يه حرکتی رو صندوق توسعه زنان سازمان ملل راه انداخته به نام Not a minute more (يه دقيقه بيشتر هم نه). هدفشون اينه که اين خشونت عليه زنا رو ريشه کن کنن و حتی يک دقيقه ديگه هم نبايد در اين مورد صبر کرد يا اينکه حتی يک دقيقه ديگه هم نبايد به زنا اعمال خشونت بشه. اينجا می تونين خبرش و اينجا همپيام کميسر عالی حقوق بشر سازمان ملل در اين مورد رو بخونين.
***
حالا هی بيانيه صادر کنن و هی اجلاس بذارن و هی جنبش راه بندازن. من به کشورای ديگه کار ندارم ولی خشونت پنهان تو خانواده و جامعه ايرانی رو هيچکدوم از اين بيانيه ها و جنبشها ريشه کن نمی کنه. يه عده شير زن لازمه که بزنن تو دهن مردايی که اعمال خشونت می کنن، و يه عده شير مرد لازمه که جلوی مردای ديگه رو بگيرن و يه جورايی اين ارزش واهی تو جامعه امون از بين بره که مردی که صداش و گردنش (و ايضا با عرض معذرت يه جای ديگش) کلفته خيلی باحاله.
زنی که وقتی شوهره زد در گوشش از ترس آبرو به روی خودش نياره باعث می شه که شوهرش دفعه بعد دو تا بزنه در گوشش. ولی وقتی با اولين در گوشی پاشه بره پزشک قانونی و ديه بخواد، اونوقت گوشی دست شوهره مياد.
می دونم دارم ايده آليستی حرف می زنم، ولی خوب بالاخره بايد از يه جايی شروع کرد. به خدا تيريپ فمينيستی نيست. ولی آخه تا کی از ميون ديوارای نازک صدای کتک کاری همسايه هامون رو بشنويم و به روی خودمون نياريم؟ تا کی تو کوچه و خيابون بعضی مردا هر مزخرفی دلشون خواست به ما بگن و مام برای اينکه شر درست نشه به روی خودمون نياريم و رد بشيم؟ تا کی بعضی زنايی که اجتماعی نيستن بايد از دست شوهراشون کتک بخورن و به خاطر ملاحظات صداشون در نياد؟

این نوشته در Uncategorized ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.