January 02, 2009

(1)
- "می خوای بری چیکار؟" - "نه مخصوصا حالا دیگه نری بهتره." - "چی مونده، خبری نیست می خوای بری؟" - "سنگسارت(!!) می کنن دختر."

(2)
- "می خوام بیام. دارم دیگه می میرم."
- "حق نداری. تا گرین کارد نگرفتی نباید بیای. رات نمی دم خونه."

(3)
- "تو رو خدا یه کاری بکنین. گذرنامه رو درست کنین. زود بیاین. حالا که دیگه بیرونم از آمریکا"
- "حالا صبر کن. حالا یه خورده وایسا. می یایم حالا. عجله نیست."
- "پنج سال شد. پنج سال. یکیتون می گه اجازه سفر می خواد. اون یکی می گه اجازه اش رو داره نمی ره فرم رو پر کنه. اون یکی می گه می خوام برم کسی نیست منو ببره."
- "حالا تو نگران نباش. درست می شه. یه کاریش می کنیم. صبر کن فعلا. زوده."
- "اگه نمی خواین بیاین، چرا پنج ساله هر هفته زنگ می زنین. چرا می ذارین یادم بمونه. چرا ول نکردین منو پس؟"
- "حالا تو کارت رو بکن. یه خورده بگذره. حالا عجله نیست. حالا کلی وقت هست."

(4)
20 کیلو وزنش کم شده. یا رو صندلی چرخداره یا رو واکر. یه روز شبکیه چشمش "پاره" می شه برای خودش. یه روز دیگه می گن باید پاهاش و کمرش عمل شه حتما. یه روز می گن یه عملیه اگه بکنن نخاعش ممکنه پاره شه. یکی می گه درد داره. یکی می گه دروغه درد نداره. یکی فحش می ده. یکی حرص می ده. یکی می گه هیچی نیست. خیالت راحت. کار خودت رو بکن. یکی می گه خوبه که نیستی. خوبه که نمی بینی و فقط خوبی ها تو ذهنت می مونه.

(5)
ریشه هات رو تا حالا بریدن؟ تا حالا حس کردی هیچی نیستی. هیچی هیچی؟ نقطه صفری که شروع کردی رو یادت میاد؟ تا حالا شده حس کنی صفر صفری؛ بی تاریخ، بی گذشته، بی ریشه؟ تا حالا شده پاهات رو ببرن بعد بهت بگن بیخیال تو که دستات هست باید یاد بگیری رو دستات راه بری؟

(6)
-"چرا اینقدر مست می کنی؟" -"بازم امشب سیاه مستی؟" - "چرا هیچوقت کامل خوشحال نیستی؟" -"همیشه یه چیزی اش هست. مدلش همینه."

(7)
بهم گفت تکلیفت رو زود معین کن. تصمیم بگیر می مونی یا می ری چون اگه می خوای بری خیلی کارا رو دیگه نمی تونی بکنی. گفت اونوقت مثل من بیست سال می گذره و فکر می کنی هنوز برمی گردی و بعد می بینی چه فرصتایی رو از دست دادی. بعد اشک توی چشماش جمع شد. بعد از بیست سال، یه روزی شد که دیگه فهمید برنمی گرده. تازه اون موقع بود که قد راست کرد و شروع کرد زندگی کردن. مثل همه زن های دیگه ای که قصه اشون رو تو کتابش نوشته، یه روزی می شه که باور می کنن دیگه نمی تونن برگردن و تازه اون موقع است که دوباره قد راست می کنن. به من هم می گفت چشمات رو باز کن. واقع بین باش. و من مقاومت کردم. نخواستم باور کنم. هنوزم باور نمی کنم.

(8)
- "می خوای بری چیکار؟" - "نه مخصوصا حالا دیگه نری بهتره." - "چی مونده، خبری نیست می خوای بری؟" - "سنگسارت می کنن دختر."

(0)
ریشه هات رو تا حالا بریدن؟ تا حالا حس کردی هیچی نیستی. هیچی هیچی؟ نقطه صفری که شروع کردی رو یادت میاد؟ تا حالا شده حس کنی صفر صفری؛ بی تاریخ، بی گذشته، بی ریشه؟

10:12 PM

December 31, 2008

باز هم سنگسار...

سارا مقدم - روز آنلاین:

"سه مرد روز پنج شنبه گذشته، 5 دي ماه 1387 در شهرستان مشهد سنگسار شدند که از ميان اين سه نفر، يک نفر توانست ‏زنده بماند. یک منبع آگاه در مشهد به سايت روز در اين باره گفته است که روز پنج شنبه، حکم اجراي سه فرد در قبرستان بهشت ‏رضاي مشهد به اجرا در آمد. که يک نفر از اين سه تن، به نام محمود م.غ. که تابعيت افغاني دارد، توانست خود را از ‏گودال سنگسار بيرون بکشد و زنده بماند. اما دو تن ديگر در حين اجراي حکم به قتل رسيدند."

خبرنگارا سعی کنن با شعبه 5 دادگستری مشهد تماس بگیرن، یا شاید هم با خدا، اگه خدایی هست. هست؟

07:05 AM

December 29, 2008

از دوست به یادگار دردی دارم، کین درد به صد هزار درمان ندهم...

06:01 PM

December 28, 2008

"One-two-three-four / Occupation no more"

هیچ کاریش نمی شه کرد. یعنی از دست من و شما بر نمی یاد. وجدان بیدار کم نیست ولی اونقدره که مثلا یه خیابونو بند بیاره. حتی به دو تا خیابون نمی رسه. یه روزه. دو ساعت. فوقش می شه چار ساعت. تازه باید دو ردیف تو اون سرما سه ساعت نماز می خوندن تا حداقل یه حریمی حفظ بشه برای مردمی که می خواستن اعتراض کنن. تازه از اون محدوده تکون می خوردن کتک می خوردن. بعدش هم فوقش اینور و اونور روی اینترنت. چهار تا کتاب و مقاله. جم بخوری تو دانشگاه های آمریکا که دهنت رو سرویس می کنن و اخراجت می کنن به جرم کمک به تروریسم. مردم آمریکا هم که بیغ بیغن و هیچ حالیشون نیست بیشترین کمک مالی رو دارن می کنن به پایداری آپارتاید. شاید هم نسل کشی. جاکش ها زورشون خیلی بیشتره. همونایی که مردم امروز می گفتن تروریستای واقعی هستن. صحرای کربلا شاید دیروز بود. نجات دهنده ای هم نیست...

03:58 PM

December 27, 2008

از یادداشت های شهر شولوغ

این سرعت دیوانه ام می کنه. قطارها با سرعت سرسام آور می یان. صدای آدم خفه می شه تو سر و صدای قطار مترو. مردم می دوان. وسط روز هم می دو ان. عصر هم می دو ان. مترو هر سه دقیقه یه بار می یاد و من نمی دونم آدما برای چی می دو ان. همه اش می ترسم یکی هلم بده رو ریل ها و تو فاصله سه دقیقه ای بین قطارها نتونم خودم رو بکشم بالا. صدای زنی که تو قطارها ایستگاه های بعدی رو می گه می ره رو اعصابم. هر روز که یه نوار تکرار می شه یواش یواش می بینی نا خودآگاه تو هم داری باهاش می گی. بعد وقتی بیرون مترو هستی هم می گی. خیلی ها چفیه دارن، چفیه های سبز، زرد، قرمز، قرمز، قرمز.. چقدر خون ریخته شد تو غزه امروز؟ چفیه پوش های شهر می دونن چقدر خون ریخته شد امروز؟ دوست داشتم بپرسم ازشون اما باد می اومد تو راهرو متر و کلاهم رو سفت گرفتم که باد نبردش. آلو اسفناج و تاس کباب دیشب بوی خونه می داد. بوی مامان. آلوها رو زیر زبونم گذاشته بودم و دلم نمی خواست تموم بشن. تازه فهمیدم که هرچقدر هم آشپزی آدم خوب باشه بعضی چیزا هست که فقط مامانا می تونن بپزن. آی پاد رو می ذارم تو گوشم. بالاخره بعد از مدت ها مقاومت در برابر استفاده از آی پاد و ام پی تری پلیر، صدای گوشخراش مترو و تکرار بی روح صدای زنی که ایستگاه های مترو رو می گه وادارم کرد که هدفون به گوشم بذارم و "مدرن" بشم. انگاری یه حفره گنده تو زندگی امه. یه حفره ای که با هیچ چی پرش نمی شه کرد. الکی به در و دیوار می زنم اما پر نمی شه. سینه چپم دیروز تیر می کشید. یه تیری که می رفت تا مغز استخونم. وحشت قدیمی از دست دادن سینه هام هم دوباره اومده سراغم. با آدم ها که حرف می زنم احساس می کنم صدام رو نمی شنون. یا اینکه گوش نمی دن. مثل توی خواب شده که آدم هی جیغ می زنه اما صدا از گلوش در نمی یاد و کسی نمی شنوه. یا وقتی آدم می خواد بدواه اما نمی تونه قدم از قدم برداره. یه چیزی این وسط کمه. یه چیزی برای وصل کردن. وصل شدن. انگاری گم شدم. انگاری تو این شهر بزرگ شولوغ که من رو یاد تهران می ندازه و خیلی خیلی با خونه آفتابی دومم فرق داره گم شدم و نمی تونم راهم رو پیدا کنم. اصلا انگاری دوباره وسط خیابونای تهران گم شدم.

02:54 PM

December 25, 2008

دلم برای خونه ام تنگ شده.

08:38 PM

December 22, 2008

اعترافات یلدایی

جا موندم از یلدا بازی امسال سلمان به خاطر اینکه وضعیت دسترسی به اینترنتم واقعا افتضاحه و کلی هم تازه گیج و منگم چون یک هفته است که از آمریکا اومدم لندن برای کار. ولی خب نمی شه فرصت به این خوبی برای از خود گفتن و حال و احوال کردن با دوستای قدیمی رو از دست داد!

بازی یلدای امسال که سلمان گفته اینه که هرکی بگه کجاست و چیکار داره می کنه تو زندگی اش و چی بهش گذشته. من خیلی گفتنی ها دارم که از این وبلاگ جا موندن. باید اسم این پست رو بذارم اعترافات شب یلدا!

الان دیگه حدود دوسال و پنج ماهه که من و آقای همسر از هم جدا شدیم (separated) و فارغ از قید و بندهای رسمی رفیق هستیم با هم دیگه. هفته ای نبوده تو این مدت که از حال هم بی خبر باشیم و هر موقع شده هم رو دیدیم و چند ماه پیش هم پهلوش بودم. دلیل جدایی بیش از هرچیزی این بود که ما بیشتر دوستای خوبی بودیم برای هم تا جفت های خوبی. از بعد از اینکه به اصطلاح اینجایی ها سپریتد شدیم خیلی کیفیت رابطه بهتری داشتیم و خب کسی مجبورمون نکرده بود که تو یک شکل مشخص رابطه باشیم با همدیگه و رابطه رو به اون شکلی تبدیل کردیم که برای هردومون خوشایند تر بود. یه جورایی عضو یه خونواده موندیم. آقای همسر (سابق!!) الان داره دانشگاه جانز هاپکینز دکترای بهداشت می خونه و مایه افتخار خانواده است :D

حدود دو ساله با رضا دوستم. بیشتر از یک سال و نیمه که باهاش زندگی می کنم. بهترین روزای زندگی ام و بهترین رابطه زندگی ام رو با رضا داشتم چون با رضا خود خود خودم بودم، آزاد و رها و کوئیر و خوشحال. تو این مدت یک دوره کامل افسردگی ماژور رو طی کردم که یک جورهایی نتیجه بلاهایی بود که به سرم اومده بود در چند سال گذشته، مخصوصا تاثیر بدی که تنهایی اولیه بعد از رفتن بابک و اون تصادفه روی روح و روانم گذاشت. رضا در تمام این مدت کنارم بود و حسابی بهم حال داد.

درس من که فلوریدا تموم شد و فقط تزهام مونده بود رضا پی اچی دی دانشگاه آستین قبول شد و از فلوریدا اسباب کشی کردیم رفتیم تگزاس تو ماه آگوست. امیدوار بودم که تو آستین کار پیدا کنم و بتونم بمونم پیش رضا. یکی دوبار رفتم فلوریدا برای تزم. هفته اول دسامبر تز فوق لیسانس مطالعات زنانم رو دفاع کردم و قبول شدم. پروپوزال پروژه/تز فوق لیسانس ژورنالیسمم رو هم دفاع کردم و فقط مونده دفاع پروژه نهایی.

یک سال گذشته در کنار درس و دستیار تحقیق بودن تو دانشگاه، سردبیر آخر هفته های سایت رادیو زمانه بودم. ماه پیش یک کار رسانه ای تو لندن بهم پیشنهاد شد که به نظرم خیلی جالب بود. اوضاع اقتصادی آمریکا هم الان خیلی داغونه و کلی خبرنگارا بیکار شدن و برای یه خبرنگاری که فارسی زبان اولش هم هست کار شرافتمندانه خیلی زیاد نیست. (کارهای حقوق بشری هست برای من تو آمریکا اما من احساس کردم هنوز به اون درجه از بلوغ و بینش نرسیدم که بتونم تو این زمینه کار رسمی کنم اما تبدیل به بیزنس وومن و دلال حقوق بشر نشم و فکر کردم باید کمی کنار بکشم از این حوزه، با احترام به همه فعالین زحمت کشی که صادقانه تو این حوزه کار می کنن.) خلاصه از دانشگاه مرخصی تحصیلی گرفتم و فعلا یک هفته است که اومدم لندن و برنامه ام این هست که مرتب برم آمریکا و بیام (اگر بتونم ویزا بگیرم) و دوره هشت ماهه آزمایشی این کار رو بگذرونم تا بعدا با رضا تصمیم بگیریم که چیکار کنیم.

از کار اکتیویستی زنان دور افتادم و از بعد از کمپین سنگسار دیگه فعالیت خاصی نکردم به جز اینکه تو یکی دو تا کنفرانس شرکت کردم. ولی دارم یک چیزهایی می نویسم و در کنار کار اصلی ام فکر کنم نوشتن و ترجمه تو حوزه زنان یه کار فرعی جدی بشه برام. (باید اعتراف کنم وسوسه پی اچ دی یک روز درمیون میاد سراغم اما بعد یاد خستگی دوران تز نوشتن می افتم و فراموش می کنم کل ماجرا رو!)

همین دیگه. حالا بعدا اوضاع اینترنتم درست شه و از گیج و ویجی زندگی جدید در لندن خلاص بشم یک خورده هم درباره اینجا می نویسم.

این هم برو بکسی که دو سال پیش ازشون دعوت کرده بودم بازی کنن. امیدوارم یه خبری از خودشون بدن که از بیشترشون بی خبرم این روزا:
آسیه امینی، صبا بی قرار، کسوف، دنتیست، زیتون، راوی، آذرستان، نازلی دختر آیدین، جادی، دیوونه، کلاغ سیاه...

پ.ن. این رو هم اعلام وضعیت کنم که کماکان در وضعیت ترک سیگار به سر می برم و الان ده ماه شده حدودا که نکشیدم :)

10:04 PM 23 Comments

December 18, 2008

We, the undersigned, view the circumstances surrounding the Iranian authorities' arrest of Hossein Derakhshan (hoder.com), one of the most prominent Iranian bloggers, as extremely worrying. Derakhshan's disappearance, detention at an unknown location, lack of access to his family and attorneys, and the authorities' failure to provide clear information about his potential charges is a source of concern for us.

The Iranian blogging community is one of the largest and most vibrant in the world. From ordinary citizens to the President, a diverse and large number of Iranians are engaged in blogging. These bloggers encompass a wide spectrum of views and perspectives, and they play a vital role in open discussions of social, cultural and political affairs.

Unfortunately, in recent years, numerous websites and blogs have been routinely blocked by the authorities, and some bloggers have been harassed or detained. Derakhshan's detention is but the latest episode in this ongoing saga and is being viewed as an attempt to silence and intimidate the blogging community as a whole.

Derakhshan's own position regarding a number of prisoners of conscience in Iran has been a source of contention among the blogging community and has caused many to distance themselves from him. This, however, doesn't change the fact that the freedom of expression is sacred for all not just the ones with whom we agree.

We therefore categorically condemn the circumstances surrounding Derakhshan's arrest and detention and demand his immediate release.

ما امضا کنندگان ذیل، شرایط دستگیری حسین درخشان، یکی از سرشناس ترین بلاگرهای ایرانی، توسط مقامات ایران را به شدت نگران کننده می دانیم. ناپدید شدن، حبس در مکانی مجهول، عدم دسترسی به اعضای خانواده و وکلای مدافع، و اعلام نکردن اطلاعات شفاف در خصوص موارد اتهام احتمالی نامبرده
همگی باعث نگرانی ما ست.

جامعه وبلاگ نویسان ایران یکی از فعال ترین و بزرگترین جوامع اینترنتی جهان است. از شهروندان معمولی تا رییس جمهور ایران، بسیاری به امر نوشتن در وبلاگهای مختلف مشغول اند. این وبلاگ نویسان دارای طیف وسیعی از عقاید و آرا هستند و نقش مهمی در مباحث اجتماعی، فرهنگی، و سیاسی ایفا می کنند.

متاسفانه ظرف سالهای اخیر، وبسایت ها و وبلاگهای متعددی به صورت منظم توسط مقامات ایران فیلتر شده و شماری از وبلاگ نویسان با آزار و حبس روبرو شده اند. بازداشت حسین درخشان تنها آخرین نمونه از این نوع برخوردها ست و به نظر می آید این اقدام در راستای ایجاد رعب و واداشتن وبلاگ نویسان به سکوت طراحی شده است.

مواضع حسین درخشان در خصوص تعدادی از کسانی که بدلیل عقایدشان زندانی شده اند باعث رنجش جامعه وبلاگ نویسان ایرانی بوده و همین موجب شده بسیاری از آنان از وی دوری بجویند. با اینهمه، این موضوع این حقیقت را نفی نمی کند که آزادی بیان حقی مقدس است و باید برای همه در نظر گرفته شود، نه فقط کسانی که با آنها موافقیم.

بنابرین، ما از این منظر، به طور اصولی شرایط دستگیری و بازداشت حسین درخشان را محکوم می کنیم و خواهان آزادی فوری او هستیم.

Arash Abadpour
http://kamangir.net/

Niki Akhavan
http://benevis-dige.blogspot.com/

Hossein Bagher Zadeh
http://www.iranian.com/bagherzadeh

Sanam Dolatshahi
http://www.khorshidkhanoom.com/

Mehdi Jami
http://sibestaan.malakut.org/

Jahanshah Javid
http://www.iranian.com/

Abdee Kalantari
http://www.nilgoon.org

Sheema Kalbasi
http://www.zaneirani.blogspot.com/

Nazli Kamvari
http://sibiltala.blogspot.com/

Nazy Kaviani
http://nazykaviani.blogspot.com/

Peyvand Khorsandi
http://soulbean.wordpress.com/

Nikahang Kowsar
http://nikahang.blogspot.com/

Omid Memarian
http://omidmemarian.blogspot.com/

Pedram Moallemian
http://www.eyeranian.net/

Ali Moayedian
http://payvand.com/

Ebrahim Nabavi
http://www.doomdam.com/

Masoome Naseri
http://www.mimnoon.com/

Khodadad Rezakhani
http://www.vishistorica.com/

Leva Zand
http://balootak.com/

شما هم اگه می خواین امضا کنین اسم و آدرس وبلاگتون رو اینجا تو سایت ایرانیان بذارین.

10:23 AM

December 13, 2008

هی از این گوشه دنیا به اون گوشه دنیا خودت رو می کشی که چی بشه؟ مگه آدم چند بار باید مهاجرت کنه، چندبار دلش رو بکنه از جاش؟

یه ضرب المثلی دارن این فرنگی ها می گن خونه جاییه که دل آدم باشه. حالا من یه خونه پیدا کرده بودم. وسط شیش میلیارد آدم، یه جایی بالاخره دلم آروم گرفته بود. حالا دوباره دارم می کنم می رم. همین امروز. چند ساعت دیگه. همه بار و بندیلم پخش زمینه. دوباره همه زندگیم رو توی سه تا چمدونم باید بچپونم و برم. نمی دونم چی شد اصلا اینطوری شد. همه چی اونقدر سریع پیش رفت. وضع اقتصادی خراب آمریکا و کار پیدا نکردن تو آمریکا، یه کاری توی لندن که برای شروع به نظر تجربه خیلی خوبی میومد، و شوخی شوخی همه چی جدی شد.

فردا شب همین موقع کنارم نیست، توی بغلم نیست. فردا شب همین موقع وقتی قلبم تیر بکشه براش و دلم بخواد ببوسمش، باهاش عشق بازی کنم، تو بغلش خودم رو بجپونم، نیست. اونقدر دور می شم که هرچی دستم رو دراز کنم بهش نمی رسم. آدم چند بار باید مهاجرت کنه، چندبار دلش رو بکنه از جاش؟

02:21 AM

December 08, 2008

حسین درخشان واقعا دستگیر شده

بالاخره نازلی به نقل از خانواده حسین نوشت که حسین واقعا دستگیر شده. قابل درک هست که خانواده حسین دستگیری اون رو رسما اعلام نکنن، چون اصلا دور از ذهن نیست که تحت فشار باشن و از حرف زدن با رسانه ها منع شده باشن. ملت هم حق دارن که تا رسمی اعلام نشده باشه شک کرده باشن. ولی خود من که کلی شک داشتم اولش، بعد از اینکه بیش از یک ماهه وبلاگ حسین آپدیت نشده دیگه بیشتر مطمئن شدم که گرفتنش چون این آدم طاقت نمی آره یک ماه ننویسه و بازی کنه. حالا هم که نازلی به نقل از خواهر حسین نوشته و معلومه که قضیه از این حرفا جدی تره. امیدوارم که خانواده اش به اصرارهای ما گوش بدن و حاضر شن با رسانه ها حرف بزنن.

اما الان فکر کنم دیگه به عهده ما وبلاگ نویس هاست که تصمیم بگیریم درباره یک وبلاگ نویس دیگه که به جرم نوشته های وبلاگش توی زندانه چیکار کنیم. فکر کنم کمتر کسی به اندازه من از حسین بدش بیاد و باهاش دعوا راه انداخته باشه، ولی به نظر من باید پیگیر آزادی اش باشیم، همونطور که پیگیر آزادی هر وبلاگ نویس دیگه ای بودیم. برای من الان مساله اینطوریه که یک وبلاگ نویس به جرم نوشته های وبلاگش توی زندانه. بازی های سیاسی حسین به من مربوط نیست. حسین رو بابت بد و بیراه هاش به خدا و پیغمبر و فاطمه و خامنه ای و اسرائیل رفتنش گرفتن. مطمئن باشین حسین یک محکمه عادلانه همراه با وکیل نخواهد داشت که بابت ظلم هایی که به فعالان حقوق زنان کرده و تهمت هایی که به خیلی ها زده و جون هایی که به خطر انداخته بازخواست بشه. اون تحت فشار بدون حضور وکیل داره بازجویی می شه به خاطر نوشته های معمولی وبلاگش. به نظرم باید در مورد زندان بودنش بنویسیم و خواستار آزادی اش بشیم و سر و صدا کنیم. نمی تونیم که استاندارد دوگانه داشته باشیم در مورد حقوق بشر...

مرتبط: حسين درخشان سی هفت روز است که بازداشت است و دوازده روز است که از او خبری نيست

پ.ن. من خودم هم امروز با خواهر حسین چت کردم و البته خبر جدیدی ندارم جز اینکه نگران برادرش هست.

01:08 PM 31 Comments

November 24, 2008

چطور می شه یه آدمی رو که می تونی هر روز باهاش به خودتون و دنیا غش غش بخندین بذاری بری؟ آدم با دستای خودش خنده رو می گیره از خودش و با یه خنده قاب شده جایگزین می کنه؟ دلم آشوبه. عین زنای حامله هی بالا می یارم صبحا.

پ.ن. بیشعور می گه بالا آوردی چون از اون مرغا خوردی.

08:29 PM

November 21, 2008

باز هم درباره وضعیت حسین درخشان

من از دو تا آدم مختلف تو ایران شنیدم که حسین دست مرتضویه و عشرت آباد هم هست. یعنی غیرقانونی گرفتنش. برای همین هم برخلاف پروتکل به سفارت کانادا اطلاع ندادن که گرفتنش. البته خب مثل خیلی شایعه های دیگه می تونه این هم شایعه باشه. ولی من یه بار شنیدمش توی وبلاگم هم نوشتم بهم گفتن پاکش کن من هم برداشتمش، ولی حالا دوباره شنیدم از یه آدم دیگه و برای همین گفتم بنویسمش به عنوان یه احتمال.

در جواب اعتراض اونایی که گفتن حسین گفته چیزی ننویسیم چرا من نوشتم هم بگم که حسین گفته رسانه های انگلیسی و خارج از ایران. چیزی ننوشته بود که تو وبلاگ های فارسی چیزی ننویسیم. من با هیچ رسانه خارجی که خواسته در این مورد چیزی بنویسه حرف نزدم و گفتم هم تا وقتی خبر رسمی منتشر نشه حرف نمی زنم و تو پست قبلی ام هم نوشتم که باید به خواسته اش احترام بذاریم. ولی بالاخره شبکه به این گندگی وبلاگ های فارسی و این همه وبلاگ نویس ایرانی نباید بتونیم سر دربیاریم این آدم کجاست و چی شده؟

مرتبط:
درباره وضعیت حسین درخشان

پ.ن. من این چیزی که نوشتم گفتم که در حد شایعه شنیدم از دو نفر که ایران هستن. تنها دلیلی که نوشتم این بود که از دو نفر بی ربط به هم شنیدم و فکر کردم ممکنه یه چیزایی اش راست باشه. من 4 سال و نیمه ایران نبودم اصلا از سیستم اطلاعاتی و غیره ایران خبر ندارم ممکنه کاملا مزخرف باشه همه چیزایی که نوشتم همینطوری که تو نوشته قبلی ام هم نوشتم. یک آدمی که خیلی بیشتر از من سرش می شه هم الان نوشت برام که قاعدتا نمی تونه عشرت آباد باشه و اگر دستگیری ای در کار باشه اوین باید باشه و به مرتضوی ربط چندانی نداره قضیه.

10:37 PM

November 18, 2008

درباره وضعیت حسین درخشان

1- مامان حسین درخشان می گه که حسین خوبه و نگرفتنش و اگر زنگ بزنین می گه خونه نیست رفته بیرون.

2- یک نفر دیگه از آشنایان حسین که خارج از ایران زندگی می کنه می گه گرفتنش و خانواده اش هم نمی خوان که خبرش پخش شه.

3- جدای از اینکه حسین رو گرفتن یا نه، سایتی مثل جهان نیوز فوق العاده سایت بی اعتباری است. نه برای خبر زندانی شدن حسین باید بهش اعتماد کرد، و نه باید با دادن مشروعیت به این رسانه به خبری که این رسانه در مورد جاسوس اسرائیل بودن حسین هم نوشته مشروعیت داد. امیدوارم خبرنگارای ایرنا و فارس نیوز یک بار هم شده به خاطر برادر حسین وظیفه حرفه ای شون رو انجام بدن و برن سراغ مقامات قضایی و درباره وضعیت حسین یه خبری از یک منبع رسمی بزنن.

4- حسین وقتی آزاد بود و تحت فشار نبود رسما از مردم خواست که در مورد دستگیری اش در رسانه های خارجی و رسانه های فارسی زبان خارج از ایران چیزی نوشته نشه و خبررسانی به عهده خبرگزاری های رسمی و قانونی ایران گذاشته شه. خانواده حسین هم فعلا در این لحظه تصمیمشون این هست که سکوت کنن و خبر پخش نشه. با وجود اینکه سکوت در مورد دستگیری ها اشتباه ترین کار ممکنه است، اما اخلاقا ما باید به خواسته خونواده حسین احترام بذاریم. همونطوری که وقتی عشا هم زندان بود با وجود اینکه همه می دونستن باید خبرش پخش شه به خواست خوانواده اش یک هفته اول دستگیری اش
کامل سکوت کرده بودن و جایی خبرش پخش نشده بود.

5- من از حسین حالم به هم می خوره و وضعیت حسین حس همدلی من رو بر نمی انگیزه، اما به نظرم این هم نهایت بی انصافی است که هی بریم روی طبل اسرائیل رفتن حسین بکوبیم و شایعه پخش کنیم که جاسوس اسرائیل بوده. فکر کنم یه خورده عقل و شعور توی کله امون باشه اینقدر بفهمیم که این بشر هرآشغالی ممکنه بوده باشه، ولی جاسوس اسرائیل نبوده.

.
6- پیش بینی من اینه که دستگیری حسین آخر سر به ضرر جامعه مدنی ایران و مدافعان حقوق بشر و فعالان حقوق بشر می شه. جدای از اینکه این دستگیری یک بازی و نمایش باشه یا نباشه، آخرش از توش یک پرونده در میاد علیه فعالان اجتماعی، یک سری دروغ و افترای جدید پخش می شه، ممکنه یک سری دستگیری دیگه به دنبالش انجام بشه و یک برگ سیاه به پرونده جاکش های شهرمون اضافه شه.

7- تعجب نکنین اگه آخرش حسین حال همه اتون رو گرفت و معلوم شد این نمایش یک بامبول جدید بوده. حتی تعجب نکنین اگه آخرش دربیاد که این بشر اصلا ایران نیست و داره از جنوب فرانسه بغل دوست دخترش این نمایش رو اداره می کنه. در عین حال، تعجب نکنین اگه یهویی مرتضوی جنازه اش رو تحویل خانواده اش داد. در حکومت جاکش ها، متاسفانه، هرچیزی ممکنه.

پ.ن. این هم خبر سایت ایرنا در باره بخشی از اعترافات حسین :))))

04:40 PM